Ana

Aglama anne. Düsünsene, bu yasadigimiz hayata hayat mi denir Kirk yasindasin ve bugüne kadar dogru dürüst yüzün gülmedi. Hep aci cektin. Babami düsün anne. Caresizlikten ve acizlikten her gün döverdi seni. Onu daha iyi anliyorum, cünkü, hicbir sey yapamamanin verdigi sikintiyla böyle davraniyordu. Otuz yil calistigi fabrika, bir zamanlar sadece iki tane binaydi. Simdi koskocaman bir sehir oldu. Fabrikalar insanlar calistikca gelisir ve cogalir ama insanlar calistikca ölürler. Pelake saskin ve heyecanla oglunun sözlerini dinliyordu. Pavelin mavi gözlerinden adeta ates fiskiriyordu. Kendinden oldukca emin bir edayla ona toplum gerceklerini anlatiyordu. Karsisinda kendini dinleyen birini bulmus olmanin heyecaniyla anlatan Pavel, inancla ve gururla bir seylerden bahsediyordu. Annesinin korku dolu ve endiseli yüzüne bakarak sorduSimdi söyle bakalim, anne. Sen, hayatinin hangi dönemini zevk alarak yasadin