Asya

Asya, tren raylari üzerinde tam da umudunun bittigi yerdeduruyordu. Ölümün soguk kiyisinda kendisine ödetilecekbedeli beklerken icini acitan tek sey, kücük bir cani da yanindagötürecek olmasiydi. Ömer Asaf, gece yarisi yürüdügü raylarin üzerinde hayalkirikligi icerisindeydi. Hic beklemedigi anda duyduklari kalbinekoca bir kenet vurmustu. Dalgin adimlarina bir yenisini dahaeklerken gördügü manzara karsisinda hayrete düstü. imdikarsisinda iki secenek vardi Ya gözlerini kapatip yoluna devamedecek ya da gördügü zulme son verecekti. Saniyordum ki kar taneleri soguk olur, üsütür. Sen benim kalbimedüstügünden beri ben yaniyorum Asya.