Ben Eskiden Cocuktum

Ben Eskiden Cocuktum, hepimizin gecmiste kalmis cocuklugumuzdan izler tasiyor. Belki tipi tipina ayni degiller ama, yine de birbirine benziyor tüm cocukluklar. Dünyanin büyük,, bizim kücük oldugumuz günlerin saskinligi, yerinde duramayisi, henüz adamdan sayilmayisimiza karsi sorumsuz isyanimiz. Büyüklere karsi, birlikte oyun oynadiklarimizin, kedilerin, köpeklerin ve hatta leyleklerin, oyuncaklarin ve esyalarin, hepsinin dostumuz oldugu, dünyanin dibi kiyisi karistirilacak koca bir büyükanne dolabi gibi kapisi acilmaya hazir bekledigi günler. Hacer Kilcioglu, bir Ege kasabasinda gecen cocuklugunu anlatiyor bize. Büyümüslügün olgunluguyla ama cocuklugun sesini unutmadan. Evet. Ben daha kücügüm. Yolda giderken babam benim elimi tutuyor. Kafami kaldirdigimda onun yüzünü öyle zor görüyorum ki. Ben kücügüm, babam cok büyük.