Vernem Nidahen

Insanin en büyük savasi kendi ic dünyasiyladir ve hayat, göz acip kapayincaya kadar gecen zaman araliginda, gercekle hayal arasinda biriktirdigin anilardan ibarettir. Anilarin seni gecmise baglar da bazen bunlar ruhunu sikar, bedenin dar gelir. Ölümün soguk kollarina atlayacakken bir secimle tekrar her sey degisir. Iste Liva, tam da bu ince cizgide gidip gelirken derin okyanuslarinda yok oldugu Parsla karsilasir ve kendisini cok bilinmeyenli bir denklemin ortasinda buluverir. Cikis yolunu buldum derken sir perdelerinin arkasinda kaybolur. Acaba Liva, bu beklenmedik olaylar karsisinda gardini alip carpisacak midir yoksa mücadele gücünü tamamen kaybedip her seyden vaz mi gececektir Ya yaralari, can kiriklari. Onlari tek bir yara bandi kapatabilecek midir Bir dikis, iki dikis, vazgecis. En büyük yaran ilk vazgecisindir. En cok ilk vazgecislerin izi kalir. Cünkü izi kalan yara, hic iyilesmemistir aslinda.